Yerel Yönetimler Neden Artık Hizmetle Değil De Skandallarla Anılıyor?
Son günlerde belediye başkanları ve kadroları hakkında ortaya çıkan iddialar ve bu iddialar sonunda yapılan soruşturmalar kamu yönetimi açısından belediyeciliği sorgulamamıza yol açıyor.
Gündemdeki Uşak Belediye Başkanı Özkan Yalım hakkındaki iddialar ve soruşturmalar ile görünür hale gelen, art arda ortaya çıkan yeni görüntülerle de sorgulama seviyemizi artıran bir durum değerlendirmesi yapmamızı gerektiriyor.
Esasen yaşanan olayların yalnızca Uşak için bir sorun olarak değerlendirilmemesi gerektiğini, aslında daha geniş çerçevede Türkiye’de belediyeciliğin hangi noktaya savrulduğunu da görmemiz iktiza ediyor.
Bugün konuşulanlar artık yalnızca bir belediye başkanının özel hayatı değil; neden görevinden çok kişisel ilişkileri, liyakatsiz tutumları ya da pozisyonunu kötüye kullanma iddiaları ile gündeme geldiğidir.
Yerel yönetimlerin hizmet merkezi olan belediyelerin artık yaptığı çalışmalardan ve projelerden çok bu tarz magazinsel konular ile haber olması ve daha önemlisi, bu haberlerin artık şaşırmadan okunur hale gelmesi, durumun giderek vahimleştiğini göstermektedir.
Tüm bu kamuoyuna yansıyan iddialar ile birlikte yerel yönetimlerin nasıl denetlendiği, kadro sisteminin nasıl işlediği ve en önemlisi siyaset ile belediyecilik ilişkisinin ne kadar bulanıklaştığı sorularını artırmaktadır.
Belediyecilik anlayışı aslında teoride halka en yakın yönetim ve hizmet birimi olarak tanımlanır. Vatandaşın evine gelen hizmetlerden başlayan ve evinden çıktığı andan itibaren de yolu, parkı, ulaşımı ve şehrin temizliği doğrudan belediye hizmetleri olarak değerlendirilir. Fakat bu tanım zamanla değişime uğrayarak belediyelerin daha çok güç ve siyaset bağlamında bir yapıya dönüşmesine neden olmuştur.
Bugün açıkça öngörülebilen tablo ise durumun yalnızca Uşak ile sınırlı kalmayacağı yönündedir. Bu noktada gözler kritik öneme sahip olan büyük şehir belediyelerine çevrilmektedir. Özellikle İzmir gibi köklü ve devamlı yerel yönetim anlayışına sahip olan şehirlerde belediyeciliğin nasıl bir yöne evrildiği, bundan sonra da hangi yönde ilerleyeceği merak konusu olmaktadır.
İzmir’de belediyecilik uzun yıllardır belirli bir siyasal anlayışın devamlılığı ile şekillenmektedir. Bu durum bir yandan kurumsal süreklilik sağlarken, diğer yandan denetim ve sorgulama mekanizmalarının yeterince işletilip işletilmediği sorusunu da beraberinde getirmektedir.
Çünkü belediyecilik yalnızca yol yapmak, çöp toplamak ya da park düzenlemek değildir. Belediyecilik aynı zamanda bir siyaset biçimidir. Yerel yönetimler, siyasal kültürün en görünür alanlarından biridir. Şeffaflık, liyakat ve hesap verebilirlik ilkeleri yalnızca merkezi yönetimde değil, yerel yönetimlerde de önemli bir yapı ortaya koymaktadır. Ülkemizde son zamanlara ortaya çıkan tablo ise kaçınılmaz olarak güven kaybı üretmektedir.
Bugün Uşak’ta yaşananlar bir örnek olarak karşımıza çıkarken, yarın başka şehirlerde benzer tartışmaların yaşanmayacağının bir garantisi var mıdır? İzmir gibi büyük şehirlerde belediyecilik anlayışı gerçekten geleceğe yönelik bir planlama ile mi ilerlemektedir, yoksa mevcut düzenin devam edeceği düşünülerek sorgulama ihtiyacı geri planda mı bırakılmaktadır?
Ve belki de en kritik soru şudur:
Nüfus artarken, ihtiyaçlar çeşitlenirken, şehirler büyürken belediyecilik neden zihinsel olarak küçülüyor?
Ya görevini iyi yapan, sorumluluk sahibi belediye başkanlarına ne diyeceğiz?... Evet onlar da var…
